Бале, кӯрпачадӯзӣ ва лаганда кардан дар рӯзгори гузашта танҳо як кори хонаводагӣ набуд, балки он як навъ ҳунар, эҷодкорӣ ва ҳамкории занони хонадон ва шумор мерафт. Модарон ба духтарон ва модаркалонҳо ба наберагон нозукиҳои корро меомӯзониданд. Имрӯз дар ҳавлии тоҷир метавон чунин манзараро боз дид, ки фазои ҳавлии таърихӣ ба ин анъана ҳусни дигар зам мекунад. Дар он гирди кӯрпачаҳоро бодиққат лаганда мекунанд, то ки канорҳояш мустаҳкам ва зебо бошад. Дар ин ҷо гузашта ҳамчун таърих нақл намешавад, он дар пеши чашми бинанда дубора иҷро мешавад. Имрӯз ҳам дидани чунин лаганда кардани кӯрпачаҳо инсонро ба ёди дастони пурмеҳри модаркалонҳо ва рӯзҳои айёми кӯдакӣ мебарад.

Воқеан, агар ҳунар танҳо ба хотири калонсолон боқӣ монад, эҳтимоли аз байн рафтани он зиёд мегардад, лек агар духтарону наврасон ба ин кор ҷалб мешуданд, ин анъана имкони идомаи худро пайдо мекард. Дар замони муосир, ки зиндагӣ босуръат пеш меравад, эҳёи ҳунарҳои мардумӣ аҳамияти бештар пайдо мекунад, ки он дар амал дар ҳунар ва дар муносибати инсонҳо ба анъанаҳои гузашта идома меёбад. Шояд ҳавлии тоҷир маҳз чунин ҷой бошад, маконе ки сокинону меҳмонон на танҳо осорхона ва қалъаи таърихиро тамошо мекунанд, балки бо як порчае аз фарҳанги рӯзгори гузашта аз наздик шинос мешаванд.

Лек,шояд арзиши аслии чунин анъанаҳои гузаштагон дар ҳамин бошад, ки онҳо моро ба саҳифаҳои таърих мебаранд, аммо барои имрӯз ва фардо маънои нав пайдо мекунад.